ج . شهود عين اعمال ، تجسم اعمال د . ملائكهء ناظر ، رقيب و عتيد مسائلى كه خوب است طرح شود : 1 . چگونگى زندگى جاويد ، مراحل برزخ و قيامت ، ماهيت مرگ 2 . رابطهء ويژهء زندگى دنيوى و زندگى اخروى ، رابطهء عمل و تلاش دنيا با سعادت اخروى 3 . وجوه مشترك و وجوه متفاوت دو زندگى 4 . ادلهء قرآن در باب معاد از : الف . عدل الهى ب . به حق بودن جهان نه به باطل بودن ، و ديگر نظام موت و حيات ج . روح و نفس انسان كه توفّى مىشود و بعلاوه عبث بودن خصوص خلقت انسان ، و مخصوصاً مجهز بودن انسان به عواطفى كه فوق دنياست معاد - برهان حكمت و عنايت ، مسئلهء هستى در ميان نيستيها رجوع شود براى بحث حكمت به اسفار جلد 3 ، صفحهء 83 و الميزان جلد 8 ، صفحهء 44 و صفحهء 50 - 52 و جلد 14 ، صفحهء 296 و 298 حاشيهء ما بر آنجا . مسئلهء معاد از توابع نوعى خداشناسى و نوعى جهان شناسى است ، خود موضوع مستقلى نيست . قرآن نيز معاد را به اين دو مسئله مربوط مىكند . گاهى مىگويد : * ( ام نجعل الذين امنوا و عملوا الصالحات كالمفسدين فى الارضام نجعل المتقين كالفجار . ) * و يا مىگويد : * ( . . . و لتجزى كل نفس بما كسبت و هم لايظلمون ) * ( جاثيه ) كه معاد را به عدل الهى مربوط مىكند ولى البته به بيانى كه ما در ورقه هاى يادداشت عالم پس از مرگ ، صفحهء 135 گفتيم و در صفحهء 140 از علامهء طباطبايى